Η αριστερά και η αναγκαιότητα του Λαϊκού Μετώπου - Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

Εκτύπωση PDF
467467467')467(); }

Η αριστερά και η αναγκαιότητα του Λαϊκού Μετώπου - Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο

 

του Δημήτρη Καλτσώνη

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή στις 28.04.13

 
Οποιαδήποτε αναζήτηση διεξόδου οφείλει να ξεκινά από την αντιμετώπιση των άμεσων προβλημάτων του λαού και του τόπου.
 
1 Πρέπει οπωσδήποτε να έχει ως αφετηρία την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, την άρνηση πληρωμής του χρέους, την κατάργηση των μνημονίων. Χωρίς αυτό το αίτημα δεν μπορεί να διαρραγούν τα δεσμά που έχουν πλέξει οι ισχυροί δανειστές μας, ούτε μπορεί να γίνει λόγος για φιλολαϊκή πολιτική και ανάταξη του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Καμιά ταλάντευση και καμιά αμφισημία δεν είναι επιτρεπτές στο ζήτημα αυτό.
 
2 Ας έχουμε πλήρη συνείδηση ότι μια τέτοια επιλογή εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει σε αντίθεση με την Ε.Ε. Η τελευταία είναι εξάλλου συνυπεύθυνη, μαζί με τις ΗΠΑ και την εγχώρια ολιγαρχία, για τις σχέσεις εξάρτησης, για το μαράζωμα και την υποβάθμιση των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας μας, για την αφαίμαξη του επιστημονικού δυναμικού. Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη, αν δεν υπάρξει αντίθεση και απειθαρχία στα μέτρα και τις κατευθύνσεις της Ε.Ε., έξοδος τελικά από την Ε.Ε.
3 Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί η κρίση και να χαραχθεί αναπτυξιακή πορεία, αν δεν πληρώσουν οι έχοντες, αν δεν εθνικοποιηθεί συνολικά το τραπεζικό σύστημα και οι βασικότερες μεγάλες επιχειρήσεις, αν δεν φορολογηθεί το μεγάλο κεφάλαιο, αν δεν δημευθεί η περιουσία των off shore που υπάρχουν στην Ελλάδα, αν δεν εγκαθιδρυθεί εργατικός και λαϊκός έλεγχος.
 
4 Επιβάλλεται ακόμη η ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, η ενθάρρυνσή τους να παράγουν συλλογικά, να ενταχθούν σε πολύμορφους συνεταιρισμούς, με βάση ένα πανεθνικό σχέδιο.
 
5 Για να υλοποιηθούν τα παραπάνω απαιτείται ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός των συνταγματικών θεσμών, του πολιτικού συστήματος, του εκλογικού συστήματος, της Δικαιοσύνης. Κυρίως, όμως, χρειάζεται ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, όλων των δημόσιων υπηρεσιών και κρατικών μηχανισμών, με την ενεργό συμμετοχή της εργατικής τάξης και του λαού. Είναι απαραίτητη η εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία και όλα τα όργανα του ιμπεριαλισμού και του μονοπωλιακού κεφαλαίου, η ανασυγκρότησή του σε επαναστατική δημοκρατική βάση. Χωρίς αυτό, οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής του παραπάνω οικονομικού πλαισίου είναι καταδικασμένη. Μην ξεχνάμε την εμπειρία της κυβέρνησης Αλιέντε.
 
Ένα κοινωνικο-πολιτικό μέτωπο
 
Ένα τέτοιο ελάχιστο πλαίσιο είναι αναγκαίο για την έξοδο από την κρίση, σε όφελος των αδύναμων κοινωνικά τάξεων και στρωμάτων. Έχω την αίσθηση ότι σε τέτοια συμπεράσματα συγκλίνουν ολοένα και περισσότεροι ωθούμενοι από την τρέχουσα εμπειρία.
Η προσπάθεια για την υλοποίηση των στόχων αυτών απαιτεί σκληρούς, επίμονους λαϊκούς αγώνες. Δεν είναι κοινοβουλευτικός περίπατος. Θα έχει να αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα, πολύμορφη αντίδραση της πλουτοκρατίας και των ξένων επικυρίαρχων και προστατών της. Όπως μας διδάσκει η εμπειρία του ΕΑΜ, και όχι μόνο, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Ο δρόμος αυτός μπορεί και πρέπει να ανοίξει και να οδηγήσει σε μια μεγάλη κοινωνική αλλαγή, σε μια άλλη κοινωνική οργάνωση, σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.
 
Χρειάζεται, επομένως, η μέγιστη συσπείρωση δυνάμεων, ειδικά στις συνθήκες μικροαστικού κατακερματισμού που επικρατούν στη χώρα μας. Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου από τις κοινωνικές δυνάμεις που έχουν ανάγκη από μια τέτοια διέξοδο: την εργατική τάξη, τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, την εργαζόμενη και άνεργη διανόηση, τους επιστήμονες και καλλιτέχνες, τη νεολαία, τις γυναίκες, τα κοινωνικά κινήματα για την εθνική ανεξαρτησία, την ειρήνη, για τις δημοκρατικές ελευθερίες, για το περιβάλλον, τα κινήματα αλληλεγγύης.
 
Ένα τέτοιο λαϊκό μέτωπο δεν μπορεί παρά να συγκεντρώνει κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Οι διάφορες δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο της Αριστεράς θα πρέπει, κατά την άποψή μου, να εργαστούν και να συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Προϋπόθεση για τη συμμετοχή σε μια τέτοια προσπάθεια δεν είναι η ιδεολογικο-πολιτική συμφωνία εφ’ όλης της ύλης, αλλά η συμφωνία σε ένα τέτοιο ελάχιστο πλαίσιο, σε μια τέτοια αντιιμπεριαλιστική, αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση. Πίσω από αυτή τη γραμμή υπάρχει μόνο ο συμβιβασμός και η αφομοίωση από την κυρίαρχη πολιτική. Από εκεί και πέρα, κάθε δύναμη μπορεί και πρέπει να διατηρεί την αυτοτέλειά της, τις ιδιαίτερες αντιλήψεις και επιδιώξεις της. Εξάλλου, το βάθος και ο τρόπος ριζοσπαστικοποίησης διαφέρουν.
 
Υπάρχουν οι δυνάμεις;
 
Υπάρχουν σήμερα πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να συμμετέχουν σε ένα τέτοιο μέτωπο; Εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι ηγεσίες των βασικών πολιτικών δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται στο χώρο αυτό είναι εγκλωβισμένες σε αδιέξοδες για το λαό κατευθύνσεις.
Άλλες είναι υποταγμένες στη λογική του ευρώ και της ΕΕ, στη λογική των ανοιγμάτων στην κεντροαριστερά και στο κέντρο. Γλιστρούν διαρκώς σε διατυπώσεις που αποδυναμώνουν τα λαϊκά αιτήματα: έτσι, από διαγραφή του χρέους μετατοπίστηκαν στην επαναδιαπραγμάτευση, από την εθνικοποίηση των τραπεζών στη γενικόλογη φόρμουλα του δημόσιου ελέγχου, από την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων στην επαναδιαπραγμάτευση και στην αναστολή. Αδυνατούν, κατά συνέπεια, να διατυπώσουν μια στοιχειωδώς ριζοσπαστική, φιλολαϊκή πρόταση διεξόδου.
 
Άλλες δυνάμεις είναι εγκλωβισμένες σε μια πολιτική απομονωτισμού, σε μια στείρα επαναστατική φρασεολογία χωρίς διατύπωση άμεσων, μεταβατικών προτάσεων διεξόδου, χωρίς διάθεση συνεργασίας σε κανένα επίπεδο.
 
Στο εσωτερικό όλων αυτών των δυνάμεων υπάρχει όμως ένα αξιόλογο, ριζοσπαστικό δυναμικό. Υπάρχουν επίσης διάχυτες, μικρότερες δυνάμεις που αναζητούν διέξοδο. Κάποιες από αυτές εμμένουν σε στείρες, δογματικές προσεγγίσεις που τις απομονώνουν από τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Κάποιες άλλες προβληματίζονται ή και πραγματοποιούν γόνιμη στροφή. Άλλες ριζοσπαστικοποιούνται, έστω και με ταλαντεύσεις. Υπάρχει ακόμη η μεγάλη λαϊκή δεξαμενή, η μεγάλη κοινωνική δύναμη των ανένταχτων αριστερών, προοδευτικών, δημοκρατικά και πατριωτικά σκεπτόμενων εργαζομένων και ανέργων. Υπάρχουν εκείνοι και εκείνες που έχουν μπολιαστεί από το πνεύμα δεκαετιών λαϊκών αγώνων, από το ΕΑΜ και το ΔΣΕ μέχρι την ΕΔΑ, τους Λαμπράκηδες, το Πολυτεχνείο και τους μεταδικτατορικούς αγώνες. Υπάρχει η νέα γενιά που αναζητά μέσα από τους δικούς της δρόμους τα σύγχρονα απελευθερωτικά οράματα.
 
Θεωρώ ότι η όξυνση της καπιταλιστικής κρίσης και των κοινωνικών αντιθέσεων (γεγονός αντικειμενικό), η ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων, η νηφάλια συζήτηση και αναζήτηση των εναλλακτικών λύσεων (προσπάθεια υποκειμενική), θα μας βγάλουν από τα σημερινά αδιέξοδα. Αργή, επίπονη και κοπιαστική η διαδικασία. Αναλογίζομαι, ωστόσο, ιστορικές εμπειρίες που καταδεικνύουν πως όταν η κοινωνική ανάγκη υποδεικνύει, γεννά ενίοτε τις λύσεις. Από εμάς απαιτείται υπομονή, επιμονή και αίσθηση του ιστορικού χρέους.
 
Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι επίκουρος καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

It affects nerves in the frame that are involved in the cause of some types of pain. One of the most famous drug is Viagra. Today many families search for the exact keyword cialis online on search engines. Drugs, like Viagra, no doubts, is going to change your life. The signs of sexual problems in men include lack of sexual aspiration. Because some of symptoms are medical emergencies, it’s considerable to know what to do if they happen. At times another illness can cause to erectile dysfunction.