ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΣΧΗΣ "ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΜΜΗΣ"  ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΙΟΣ 2010

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Π.Γ. της ΑΡ.ΑΝ.

Για τη δημοσιονομική  κρίση, το πρόγραμμα  σταθερότητας και  τις αγωνιστικές  κινητοποιήσεις ενάντια  στην κυβερνητική  πολιτική. 

Όταν αναφερόμαστε στη δημοσιονομική κρίση πρέπει να έχουμε σαφές ότι το θέμα δεν είναι στενά δημοσιονομικό. Καθαυτά τα οικονομικά μεγέθη δεν δικαιολογούν ούτε τον πανικό ούτε την περιλάλητη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας. Οι χώρες δεν ‘χρεωκοπούν’ σε αυτές τις κλίμακες. Ούτε το ευρώ και η αρχιτεκτονική του κινδυνεύει: ακριβώς επειδή υπάρχει κοινό νόμισμα δεν υπάρχει κίνδυνος άμεσης νομισματικής ανισορροπίας. Απλώς θα έλεγε κανείς η Ελλάδα συγκυριακά θα δανειζόταν παραπάνω και ίσως η αυξημένη ζήτηση να σήμαινε και λίγο υψηλότερα επιτόκια. Άλλωστε, το σύνολο της ευρωζώνης τρέχει εν μέσω ύφεσης αυξημένα ελλείμματα. Υπάρχουν χώρες επίσης με πολύ μεγάλα ελλείμματα ως ποσοστό: οι ΗΠΑ και η Βρετανία! 

>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ "ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ" ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ…

Για χρόνια σε όλη την Ευρώπη, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις υπόσχονταν την απρόσκοπτη ανάπτυξη του καπιταλισμού, με την πολιτική σκληρής λιτότητας, ελαστικής εργασίας, μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, με την απελευθέρωση και «αυτορρύθμιση» των αγορών, με την υπερδιόγκωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, τον υπερδανεισμό και την κερδοσκοπία. Όμως αυτή η πολιτική των υπερκερδών για τους πλούσιους και της συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων όχι μόνο δεν οδήγησε στην ευημερία, αλλά αντίθετα ήταν αυτή που οδήγησε στο σκάσιμο της φούσκας του σύγχρ

ονου καπιταλισμού, στην οικονομική κατάρρευση και την ύφεση, στην βαθύτερη οικονομική κρίση του συστήματος εδώ και πάνω από 80 χρόνια. Οι ίδιες δυνάμεις επικαλούνται σήμερα την ίδια ακριβώς πολιτική και για την… έξοδο από την κρίση, εκτινάσσοντας στα ύψη την ανεργία, ισοπεδώνοντας εργασιακές κατακτήσεις και δικαιώματα, σπρώχνοντας όλο και πιο βαθιά στον κοινωνικό μεσαίωνα και την κοινωνική βαρβαρότητα.. 

>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...

Με πρόσχημα τη διόγκωση των ελλειμμάτων και στα πλαίσια των απαιτήσεων της ΟΝΕ μεθοδεύεται νέος γύρος λιτότητας και πραγματικής συρρίκνωσης του λαϊκού εισοδήματος με πάγωμα μισθών και συντάξεων και νέα φορομπηχτικά μέτρα. Την ίδια στιγμή εξαγγέλλεται προϋπολογισμός ακόμη μεγαλύτερων περικοπών των κοινωνικών δαπανών. Σύμμαχος της κυβέρνησης στην πολιτική λιτότητας είναι η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, που δεν παίρνουν απόφαση για καμιά κινητοποίηση και επί της ουσίας νομιμοποιούν την πολιτική της λιτότητας. 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζει την πρωτοβουλία των ίδιων των εργαζομένων για απεργιακή κινητοποίηση στις 17/12, ημέρα που ψηφίζεται ο προϋπολογισμός. Πρωτοβουλία ιδιαίτερα κομβική, για να μπορέσει το κίνημα να απαντήσει στην επαίσχυντη στάση της γραφειοκρατίας αλλά και για να δώσει διέξοδο στη διάθεση ευρύτερων κομματιών εργαζομένων να βγουν στο δρόμο ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.

 Με τα πρωτοβάθμια σωματεία, τους συλλόγους και τις ομοσπονδίες, όλοι στην Απεργία. Όλοι στην απεργιακή προσυγκέντρωση στις 11.00 π.μ. στο Μουσείο. Όλοι στη διαδήλωση Προπύλαια-Βουλή.

Προκήρυξη για Πολυτεχνείο 2009 - ΑΡ.ΑΝ.

Έφυγε από κοντά μας το πρωί της Κυριακής(8/11/09) η συντρόφισσα Μαριλένα Δοξαρά μετά από τιτάνια, πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Για όσους την γνωρίσαμε από κοντά, αυτό μοιάζει απίστευτο. Όχι μόνο γιατί φαντάζει παράλογο να φεύγει έτσι μια υπέροχη κοπέλα σε τόσο νεαρή ηλικία. Αλλά γιατί η ίδια με τη στάση της μας έκανε να πιστεύουμε, ότι παρά την πολύ σοβαρή κατάσταση της δεν θα μπορούσε να χάσει τη μάχη. Η αξιοπρέπεια, η αγωνιστικότητα και το χαμόγελο τη συνόδευαν πάντα και έτσι θα τη θυμόμαστε. Όπως μιλούσε στο αμφιθέατρο της Νομικής, όπως υπερασπιζόταν τη γυναικεία αξιοπρέπεια, όπως αντιμετώπισε τη μεγαλύτερη πρόκληση που μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει κανείς. Είναι για όλους μας παράδειγμα.

Μαριλένα, να πας στο καλό

Η Μαριλένα θα κηδευτεί τη Δευτέρα(9/11/09), 1 μμ, στη Λάρισα με πολιτική κηδεία.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ

---

ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΛΕΣΧΗΣ

Εκτιμήσεις για τα εκλογικά αποτελέσματα 2009 - Βουλευτικές (Γραφείο ΑΡ.ΑΝ.)

Ανακοίνωση

Σε σχέση με την ανασυγκρότηση της ΕΦΕΕ

Για τις κινήσεις του τελευταίου διστήματος

Μόλις μερικές μέρες μετά την εκκίνηση του νέου ακαδημαϊκού έτους, διάφοροι πολιτικοί κύκλοι και κύκλοι των ΜΜΕ, έχουν φέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ (και της ΕΣΕΕ) και της διεξαγωγής του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου. Αυτό που γεννά όμως καχυποψίες, δεν είναι τόσο το ζήτημα αυτό καθ’ αυτό της ΕΦΕΕ-ΕΣΕΕ όσο οι προθέσεις των δύο μεγάλων καθεστωτικών παρατάξεων (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), που ευθύνονται για την ανάπτυξη διαφόρων χαρακτηριστικών παθογένειας εντός του φοιτητικού κινήματος και για την απαξίωση συνολικά του φοιτητικού συνδικαλισμού.

Σε αυτή τη βάση και μόνο το γεγονός της εν κρυπτώ απόφασης (απόντων των ΕΑΑΚ) των τεσσάρων από τις πέντε παρατάξεις (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ-ΠΚΣ-ΑΡΕΝ) του ελληνικού πανεπιστημίου να εκκινήσουν τη διαδικασία της Τεχνικής Γραμματείας, πρέπει να προβληματίσει. Για εμάς, είναι αδιανόητο να προχωράνε διαδικασίες που πραγματεύονται τη συνολική και κεντρική εκπροσώπηση των φοιτητών, χωρίς οι ίδιοι οι φοιτητές να ερωτούνται. Μια τέτοια διαδικασία, ούτως ή άλλως, μπορεί με έναν πολύ εύκολο τρόπο να παραδώσει την εκπροσώπηση των φοιτητών στις γραφειοκρατικές στοχεύσεις των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ.

Αυτό όμως που εγείρει ακόμα μεγαλύτερα ερωτηματικά, είναι η παντελής έλλειψη τοποθέτησης σε σχέση με το πολιτικό πλαίσιο και διαδικασία, που πριμοδοτούν οι καθεστωτικές παρατάξεις. Πιο συγκεκριμένα: Πρώτο, σε καμία διαδικασία διαπαραταξιακού δεν υπήρξε τοποθέτηση σε σχέση με την αντικειμενικότητα των αποτελεσμάτων και τις αναρίθμητες περιπτώσεις νοθείας του εκλογικού αποτελέσματος στις σχολές που κυριαρχούν οι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ. Δεύτερο, καμία από τις δύο μεγάλες παρατάξεις δεν τοποθετήθηκε επί του ερωτήματος των καταστατικών-γραφειοκρατικών αλλαγών στην ΕΦΕΕ (και ΕΣΕΕ) που πριμοδοτούν με συνέπεια τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Τρίτο, ποτέ δεν υπήρξε συζήτηση επί του πολιτικού πλαισίου του Πανσπουδαστικού Συνεδρίου, παρά μόνο για την επιλογή ημερομηνίας γι αυτό.

Σε αυτή τη βάση, η επιλογή των δυνάμεων της επίσημης αριστεράς (ΠΚΣ και ΑΡΕΝ), να δώσουν λευκή επιταγή στις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για να συγκροτήσουν μια ΕΦΕΕ κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των καθεστωτικών παρατάξεων, τις καθιστά όχι μόνο συνένοχες, αλλά αποδεικνύει και πόσο καταστροφικές για το κίνημα μπορεί να είναι στρατηγικές που ο μοναδικός ορίζοντας που βάζουν είναι η τροποποίηση των συσχετισμών εντός του κορμού της αριστεράς και μόνο, και όχι εντός ολόκληρου του πανεπιστημίου και κατ’ επέκταση εντός της κοινωνίας.

Για εμάς, πίσω από τις παραπάνω κινησείς φαίνεται να υφέρπει και η διακαής επιθυμία της νέας κυβέρνησης να δημιουργήσει κοινωνικές συναινέσεις, έστω και με τεχνητό τρόπο, γι αυτό και συστρατεύει όλους της τους συμμάχους για να ασκήσουν πιέσεις στην κατεύθυνση συγκρότηση μιας γραφειοκρατικής και συναινετικής ΕΦΕΕ.

Για τις εκτιμήσεις της δικιάς μας αριστεράς

Θεωρούμε, όμως, ότι η συζήτηση εντός των ΕΑΑΚ και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς γύρω από το συγκεκριμένο ζήτημα δε μπορεί να είναι μια συζήτηση τακτικών επιλογών ή απλής διαχείρισης των εσωτερικών αντιθέσεων που ταλανίζουν το χώρο μας. Αντιθέτως, οφείλει να είναι μια συζήτηση που θα στοχεύει στην ψηλάφιση μιας πολιτικής στρατηγικής για το φοιτητικό συνδικαλισμό και που θα συμβάλλει αποφασιστικά, αφενός στην πολιτική ενοποίηση-σύγκλιση του χώρου τις αντικαπιταλιστικής αριστεράς και αφετέρου στην ανασύνθεση νέων και ιστορικά πρωτότυπων συνδικαλιστικών και κοινωνικών πρακτικών στο εσωτερικό της αριστεράς μας.

Σε αυτή τη βάση, εκτιμούμε ότι μια όψη της αστικής στρατηγικής εντός του πανεπιστημίου παραμένει η προσπάθεια αποσυγκρότησης του Φοιτητικού Συνδικαλισμού. Αυτό είναι εμφανές βασιζόμενο στην ιστορική εμπειρία που σηματοδοτεί την διακοπή της λειτουργίας της ΕΦΕΕ την περίοδο της σταθεροποίησης της ηγεμονίας των παρατάξεων του αστισμού (ΔΑΠ και ΠΑΣΠ), αλλά και από την ίδια μας την κινηματική εμπειρία (βλ. υπονόμευση Γενικών Συνελεύσεων από τις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ κλπ.). Σε αυτήν την κατεύθυνση συνδράμει και η ανυποληψία για το φοιτητικό συνδικαλισμό της επίσημης αριστεράς. Ούτως ή άλλως, και για όσους θα σπεύσουν να πουν ότι η ΠΚΣ και η ΑΡΕΝ είναι υπέρ της ανασυγκρότησης της ΕΦΕΕ, να θυμίσουμε ότι για την μεν ΠΚΣ στα πλαίσια της στρατηγικής της αυτόκεντρης ανάπτυξης, δεν έχει σημασία ποια δομή θα έχει το φοιτητικό κίνημα αλλά να υπάρχει μια δομή που να εκφράζει αυτοτελώς τον κομματικό λόγο του ΚΚΕ και της ΚΝΕ (βλ. μόνιμο συντονιστικό συνελεύσεων και επιτροπών αγώνα). Για τη δε ΑΡΕΝ η ύπαρξη ενός οργάνου που θα αποτυπώνει τη μειοψηφική της δράση μέσα στα πανεπιστήμια και την πλήρη ηγεμόνευσή της από τις δυνάμεις των ΕΑΑΚ σίγουρα δεν αποτελεί πρώτη προτεραιότητα στη συγκυρία, ανεξάρτητα από την ονομαστική της τοποθέτηση υπέρ της ΕΦΕΕ. Ίσα ίσα η επιλογή των ΠΚΣ και ΑΡΕΝ να ανοίξουν το ζήτημα της ΕΦΕΕ, πιο πολύ φαίνεται να γίνεται με κριτήριο την όξυνση των αντιφάσεων των ΕΑΑΚ.

Όσον αφορά την ΠΑΣΠ, πιο συγκεκριμένα, και την πραγματική ή μη βούλησή της να καταφύγει σε ένα Πανσπουδαστικό Συνέδριο, εκτιμούμε ότι χρήζει μιας πιο ψύχραιμης ανάγνωσης. Η ΠΑΣΠ τα τελευταία πέντε χρόνια έχει οικοδομηθεί, και εν μέρει έχει διευρύνει την εκλογική της επιρροή, συγκροτούμενη σε ένα προφίλ «αριστερής αντιπολίτευσης» και συμμετοχής (έστω και με αντιφάσεις) στις φοιτητικές κινητοποιήσεις όταν αυτές αποκτούν πλειοψηφικά χαρακτηριστικά εντός του πανεπιστημίου (χαρακτηριστική ήταν η συμμετοχή της στις καταλήψεις του 2006). Με αυτήν την έννοια, κρίνεται ιδιαίτερα αμφίβολο το να πάρει μια πολιτική επιλογή που θα την αναγκάσει να παίξει το ρόλο της συμπολίτευσης σε σχέση με την προώθηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και η οποία θα διαρρήξει ένα μεγάλο κομμάτι της εκλογικής της βάσης και της πολιτικής της επιρροής. Χαρακτηριστικό της αμηχανίας της απέναντι στις πιέσεις που τις ασκούνται από πλευράς ΠΑΣΟΚ είναι και οι δηλώσεις της ΠΑΣΠ, περί συμμετοχής στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο υπό τον όρο της επανεξέτασης των αποτελεσμάτων στις σχολές του ΠΑΜΑΚ, των ΤΕΦΑΑ και των Θεολογικών. Σε αυτή τη βάση, λοιπόν, φαίνεται ότι οι ιδιαίτεροι συσχετισμοί δύναμης εντός των πανεπιστημίων, δεν θα επιτρέψουν το αμέσως επόμενο διάστημα στην ΠΑΣΠ να πάρει μια τόσο αποφασιστική και ετερόκλητη (σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν της) πρωτοβουλία.

Για τη στάση της δικιάς μας αριστεράς

Σε κάθε περ